سعدی

سعدی شیرازی: نامش مصلح الدین و لقبش مشرف الین و عنوان شعری او سعدی است.در حدود سال

ششصد و شش هجری قمری در شیراز و در خانواده ای که به تعبیر خودش (همه عالمان دین بودند)

 متولد شد.      (همه قبیله ی من عالمان دین بودند            مرا معلم عشق تو شاعری اموخت)  

وی مدت سی وپنج سال سفر کرد و هنگامی که پنجاه ساله بود به شیراز بازگشت.سال های اخر

حیات سعدی در زادگاهش گذشت.

سرانجام در سال ششصد و نود هجری قمری وفات یافت و در محلی که اکنون سعدیه نام دارد ارام گرفت.

اثار سعدی شیرازی:

بوستان(سعدی نامه): اولین اثر اوست که سرودن ان در سال ششصد و پنجاه و پنج به اتمام رسید.

 موضوع کتاب اخلاق و سیاست و تربیت و اجتماع است. این کتاب ده باب دارد و به صورت شعر

سروده شده است. بوستان دنیای ایده ال سعدی بود. یعنی نویسنده دنیا را ان گونه که دلش

می خواست ترسیم کرده بود.

گلستان: حاصل تجربه های دل پذیر سعدی از دنیای واقعی زمان خودش است.

زمان نگارش این کتاب سال ششصد و پنجاه و شش هجری قمری است. این کتاب شامل یک مقدمه

و هشت باب است و اغلب در برگیرنده ی حکایت های عبرت انگیز و غالبا کوتاهی است که وی از سفر

سی و پنج ساله ی خود بهره گرفته است. گلستان به نظم و نثر نوشته شده است.

سعدی و رودکی و فرخی سیستانی و ناصر خسرو و انوری و ملک الشعرای بهار و دکتر مهدی حمیدی

و مهرداد اوستا از نامداران عرصه ی قصیده هستند.